Romantyczny zamek Lednice znajduje się na terenie dużego obszaru przyrodniczego, nad brzegiem rzeki Dyje. Dawniej stała tutaj stara twierdza gotycka, wspominana już w 1222 roku, którą margrabia Przemysł podarował Liechtenštejnom. Mieszkali oni w tym miejscu aż do końca drugiej wojny światowej. W XVI wieku twierdzę przebudowano na renesansowy pałac, pod koniec XVII wieku zmieniony w stylu barokowym przez architekta wiedeńskiego J. B. Fischera. Obecną postać pałac uzyskał po nowogotyckiej przebudowie według wzoru angielskiego w latach 1846 – 1858, której autorem był Jerzy Wingelmüller. Mury barokowe zostały w większości zachowane, fasady uzyskały nowy wygląd poprzez uzupełnienie ich licznymi dobudowami oraz nowymi elementami, takimi jak blanki, balkony, wykusze, kominy, wieżyczki i inne. Romantyczny, nowogotycki wygląd uzyskały także wnętrza ze wspaniałymi wzorami bogatego zdobnictwa snycerskiego. Przede wszystkim jednak uwagę przyciągają wrzecionowe schody w bibliotece, strop kasetonowy z drewna lipowego w niebieskiej sali, relief drzewa życia z kości słoniowej oraz marmurowe kominki. Oprócz ekspozycji pałacowej w obiekcie do zwiedzania udostępnione jest muzeum rolnictwa z unikatową głową mamuta.
Valticki pałac znajduje się na miejscu zamku biskupa, powstałego pod koniec XII wieku. W 1395 roku również i te posiadłości kupili Liechtenštejnowie, kilkakrotnie przebudowali zamek, a w XVI wieku zmienili w stylu renesansowym na pałac manierystyczny. W trakcie wojny trzydziestoletniej obiekt został poważnie zniszczony przez wojska szwedzkie. W latach późniejszych uszkodzone budynki zostały całkowicie przebudowane na rezydencję barokową, z tamtego okresu pochodzi dzisiejszy wygląd pałacu. Prace, przy udziale najlepszych artystów tamtego okresu, J. B. Fischer z Erlachu, A. i J. K. Ernovie, D. Martinelli i inni, trwały do 1730 roku.
Przez stulecia Liechtenštejnowie stworzyli z okolic otaczających obydwa pałace jeden, spójny kompleks krajobrazowy. Aleję, która łączyła obie posiadłości liechtenštejńskie w całość nakazali obsadzić drzewami. Teren zamkowy w miejscowości Lednice uzupełniły okazałe budynki wczesnogotyckiej ujeżdżalni, minaretu w stylu mauretańskim zaprojektowanego przez architekta książęcego Józefa Hardtmutha i oranżerii według wzoru londyńskiego ogrodu zimowego. Ostateczną postać teren Lednicko – valticki zyskał w XIX wieku, w okresie romantyzmu. W parku angielskim wybudowano szereg budowli romantycznych, na przykład kościół Apollina, empirowy kościół Trzech Gracji oraz zamek graniczny w miejscu dawnej granicy morawsko – austriackiej. W 1996 roku teren Lednicko – valticki znalazł się na Liście Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO.
